Autisme Vrouw

Vanmiddag met de bus naar de bieb geweest. Uitstappen bij de bushalte was niet zo'n probleem, mooi uitgekiend dat de bus lekker aan de juiste kant van de weg dichtbij de bieb stopte. Na wat normaal geschuifel was het binnen relatief rustig. Wel merkte ik dat mijn zenuwen strak gespannen waren. Na plm een half uur de stad nog ingeweest. Ook daar niet zoveel problemen, alhoewel, ik heb de neiging heel dicht bij de muur te willen lopen en durf niet opzij voor anderen op straat. Dus als er mensen op het terras zitten aan een tafeltje aan de buitenkant van het terras is mijn route dan heel erg dicht langs de tafeltjes. Echt irritant. Ik voel graag aan de muur en loop van baksteen naar raam en dan weer naar baksteen. Mijn route wordt als het ware in fases van te passeren objecten ingedeeld. Ondertussen registreert mijn gehoor bijzonder scherp de vallende vuilnisemmerdeksel, fietsbellen, brommers en het gehol van kinderen. Dat laatste maakt mij zowie zo niet blij, weer onverwacht.

Enfin, ik moest dus weer de bushalte terugvinden vanaf de stad. Wist precies waar ie zat. Maar dat was dus overkant van de straat. Oversteken in hartje Sneek, nee. Al met al heb ik geloof ik drie rondjes door de straten gelopen alvorens mijn route te vervolgen naar het busstation van Sneek. Ook hier weer langs de muren en precies de hoeken van de straat volgen. Ondertussen spelen er zich in mijn gedachten een stuk of wat verschillende discussies af, zie ik mijzelf van een afstand schuifelen (voelt als of ik gefilmd wordt) en is het slechts een kwestie van seconden voordat er tranen vloeien. De route wordt gestaag met succes afgelegd. Raar is dat dat er eigenljk nooit een stukje zelfvertrouwen groeit als ik de ene weg rustig heb kunnen lopen, zo van ik kan het wel. Nee, het blijft een intense beproeving met aan het einde de grande finale met daarin twee oversteekplaatsen zonder stoplicht. Gelukkig een vluchtheuveltje in het midden. De automobilist die mij voor laat gaan gebaar ik nog even met mijn handen dat ie toch wel echt moet stoppen. Vlak voor de overkant weer mijn hand opgehouden voor hem als dank voor het stoppen. Hehe, het busstation gehaald. Zenuwcentrum is nog steeds in hoogste alarmfase. De bus komt er zo aan. Nu alleen het lopen naar het eilandje van waar de bus vertrekt. Dat gaat goed. In de bus terug speelt de film zich weer af. Niet alle fragmenten van mijn film zijn opgeslagen, de energie die dit 2 uur durende bezoekje heeft gekost, verbaasd mij telkens weer. De laatste kilometers naar huis weer met de auto lijkt alles al weer ver weg. Weer een dag met autisme overleefd.